Puffen en persen

Vanaf mijn 37e week zwangerschap was het elke dag spannend. Wanneer ga ik bevallen? Wat nou als mijn vliezen breken en ik ben niet thuis? Hoe voelen weeën? Toch duurde het nog lang voordat ik mijn kleine meid zou gaan ontmoeten.

Vanaf de 40e week werd ik een aantal keer aan de ctg-scan gelegd in het ziekenhuis. Toen de 42e week aanbrak, was ik helemaal klaar met het zwanger zijn. Ik had alles al geprobeerd om de bevalling op te wekken. Bitter Lemon gedronken, ananas gegeten, stukken wandelen, niets wekte de weeën op. Teleurgesteld gingen we voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis voor een ctg, en toen er een echo werd gemaakt bleek dat er bijna geen vruchtwater meer over was in mijn baarmoeder. De gyneacoloog stelde voor om me in te leiden aan het einde van de week. Als ze vanzelf nog eruit wilde komen, mocht ik nog bevallen met mijn eigen verloskundige, dus daar hoopte ik dagelijks op. Toch was het donderdag 27 oktober nog steeds niet zover, en moesten we onze moed en spullen bij elkaar rapen en op naar het ziekenhuis.

18.00-20.00 uur: We kregen een kamer toegewezen in het splinternieuwe kraamhotel van het ziekenhuis. Hierna werd bij mij een balloncatheter ingebracht om ontsluiting te krijgen (alles zat nog potdicht). De volgende ochtend zouden ze komen controleren of de catheter al iets gedaan had.

20.00-00.30 uur: Mijn vriend en ik keken wat tv, speelde een spelletje en hij ging daarna slapen. Ik kreeg buikpijn, dat zou normaal zijn zeiden ze. Toch klopte er iets niet voor mijn gevoel. Mijn buikpijn was zo heftig dat ik er niet van kon slapen, met gevolg dat ik liep te ijsberen door de kamer.

2.30 uur: Ik was het beu, de pijn kwam en ging; dit moesten weeën zijn. Ik maakte mijn vriend wakker en trok aan de bel bij de verpleegster. Toen ze even een kijkje “down town” nam, werd mijn gevoel bevestigd. 4 centimeter ontsluiting. Ik mocht onder de douche gaan staan om mijn weeën op te vangen, die uiteindelijk zo pijnlijk werden dat ik om een ruggenprik vroeg.

3.30-8.oo uur: We werden naar de kamer gebracht waar ik uiteindelijk zou gaan bevallen. Daar kreeg ik een intense weeënstorm. Er zaten bijna geen pauzes meer tussen, en op dat moment mocht ik eindelijk naar de kamer waar ik een ruggenprik kreeg. Daar heb ik nog even heel oncharmant mijn broodje gezond van die avond uitgekotst. Tja, je lichaam werkt gewoon alles eruit. De ruggenprik was een verademing, ik ben nog altijd blij met de keuze die ik gemaakt heb. Terug op de kamer friste ik me een beetje op, en heb ik nog grapjes liggen maken (over hoe oncharmant ik was) met mijn vriend, totdat ik de drang kreeg om te persen.

9.30 uur: Yes, 10 centimeter ontsluiting! Het “feest” kon beginnen. Ik mocht gaan persen.

10.06 uur: “Mama! Kijk eens!” De hele tijd had ik mijn ogen dichtgehouden met persen, omdat ik moe was en me zo beter kon concentreren op de druk die ik moest voelen om te gaan persen, je voelt namelijk geen weeën meer met een ruggenprik. Ik deed mijn ogen open, daar hing ze in de handen van de verloskundige. Ik keek naar mijn vriend, die vol emotie naast me stond, toen hij me aankeek schoot ik ook vol. Lexi werd op dat moment op mijn borst gelegd.

Het moment dat je je kindje voor het eerst ziet, is onbeschrijfelijk. Je hebt maanden naar dat moment uitgekeken, en de bekende uitspraak “het is het allemaal waard” klopt volledig. Wat een prachtig, emotioneel en gelukkig moment is het; de geboorte van je kleintje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s