Eén, twee, drie sprongetjes

Ergens in de 5e week na de bevalling had Lexi een enorme huildag. Ze wilde niets, maar dan bedoel ik ook helemaal NIETS. Niet slapen, niet drinken, niet in de box, niet op de arm, niets was goed. Tim en ik begonnen aan onszelf te twijfelen. Deden wij iets fout? Was ze ziek? Hup, daar kwam de thermometer erbij. Haar temperatuur was normaal, dus wat was het dan? Huilen en nog eens huilen, dat was het enige wat ze deed. Als we haar de fles wilde geven, werkte ze een paar slokken heel gulzig weg, en dan begon het hysterisch slaan met de armen en benen weer opnieuw.

Ik zocht het internet af, en kwam er al gauw achter dat er zoiets bestond als “sprongetjes” in de ontwikkeling van een baby. Die ochtend hadden we de papieren voor de gastouderopvang getekend, en alsof het zo had moeten zijn had onze gastouder aan Tim een boek meegegeven: “Oei, ik groei.” Bij de volgende dramatische uitbarsting van Lexi pakte ik meteen het boek erbij. Lexi gaf ik aan Tim, en ik begon te lezen. Dit was het, Lexi reageerde precies zoals in het boek beschreven stond, precies ook rond de week waarin het beschreven stond; het eerste sprongetje had zich aangekondigd. Nadat ik het hele hoofdstuk door had gelezen, was ik weer wat wijzer. Ik wist eindelijk waarom Lexi zich zo gedroeg, maar helaas is er niet veel te doen aan zo’n sprongetje.

Rond de 8e week zaten we weer in hetzelfde schuitje. Weer een huildag, weer een sprongetje. En ook nu, in haar 11e week, krijgt ze het even niet meer gehandled in haar kleine hoofdje. Het begon met weinig slapen, veel willen maar van de andere kant ook weer niet. Aan het einde van de middag zat ik weer met mijn handen in mijn haren, wat is er toch met Lexi aan de hand? Steeds huilen, meer jengelen eigenlijk, en er meer dan een uur over doen om een flesje op te krijgen (als deze al op ging). Dan wil ze even in mijn armen liggen, dan weer niet. Het ene moment lacht ze vol overtuiging naar me, het andere moment krijst ze alles bij elkaar. 

Ik kan je vertellen dat zo’n sprongetje mij als onervaren mama onzeker maakt, maar vooral moedeloos. Je weet niet wat in zo’n baby’s hoofdje omgaat, en waarschijnlijk voelen ze zich nog 10 keer zo ellendig als jijzelf. Het is zo fijn om op zo’n moment Tim aan mijn zijde te hebben, gewoon om Lexi even uit handen te kunnen geven en omdat hij me het gevoel geeft dat alles wel weer goed komt. De rust die hij heeft op zo’n moment, brengt hij over naar mij, en dat heb ik dan ook echt nodig. 

Er zullen nog heel wat sprongetjes volgen, en absoluut meer chaotische dagen, daar ben ik me zeker bewust van. Gelukkig weet ik dat ook dit soort dagen weer voorbij gaan, en dat elk sprongetje een stapje in Lexi’s ontwikkeling is. Er zitten dus niet alleen nadelen aan, maar ook voordelen. En daarbij, no one said it would be easy.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s