Mamaleven

Het leven veranderd in één klap als je voor het eerst mama wordt, je krijgt er opeens een nieuwe functie met heel veel verantwoordelijkheid bij. Waar ik voorheen zomaar even kon beslissen dat ik die avond weg ging of een middag op terras, moet ik zulke dingen nu goed van tevoren plannen. Wie past er op Lexi? Hoelang kan ik weggaan? Hoelaat kan ik weggaan? 

En uitslapen? Wat is dat? Iedere ochtend tussen 6 en 7 meldt de Lexiwekker zich. Een enkele keer is ze pas tussen half 8 en half 9 wakker, en dat noem ik uitslapen. Als ik moet werken pak ik haar tas in nadat ik haar de fles heb gegeven. Voeding, een flesje, luiers, extra kleertjes en ga zo maar door. Ik dacht dat ik altijd een volle handtas had, maar als Lexi de deur uit gaat moet de halve inboedel mee. 

En dan nog het huishouden. Voordat Lexi geboren was, was het huishouden een eitje. Ik doe het graag, dat is al meegenomen, en ik had er veel tijd voor. Nu moet ik mijn poetsschema aanpassen, want de helft van de tijd moet ik tussendoor stoppen omdat de mamaplicht roept. Ik moet zeggen, ik kan het soms ook wel dramatischer maken in mijn hoofd dan het is. Dan zie ik twee papiertjes op tafel voor een vuilnisbelt aan. Zou het dan toch zo zijn? 9 maanden zwanger, 9 maanden ontzwangeren? Want die nesteldrang is nog altijd niet verdwenen als je het mij vraagt. Oh, en de was. Die kan ik nu elke dag doen, vaak meerdere keren op een dag. Lexi zit in de kwijlfase, wat betekend dat ik haar minstens 2 keer per dag nieuwe kleren aan moet doen. En die arme aankleedkussenhoezen die elke keer ondergeplast worden onder het verschonen, die zitten vaker in de wasmachine dan dat ze om het kussen zitten! 

Iedere dag ben ik ’s avonds moe. Voordat ik Lexi kreeg, kon ik best tot 3 uur ’s nachts wakker blijven en de volgende ochtend om 7 uur weer opstaan. Nu ben ik na haar laatste voeding bek af. Ja, zelfs als ik de hele dag vrij heb gehad en thuis ben gebleven. Er gaat zoveel energie zitten in het mama zijn, en door de dag heen merk ik daar niet zoveel van. Pas als ik ’s avonds met haar op de bank zit, haar de fles geef en moe zie worden, kan ik niet wachten tot ik zelf in bed kan gaan liggen. De hele dag zorgen voor zo’n kleine ukkepuk is een hele klus, toch doe je het vanzelf en met plezier. 

Vaak wordt er gezegd: ‘Daar wen je wel aan’. Maar het mamaleven went nooit helemaal. Elke nieuwe ontwikkeling, emotie of gebeurtenis blijft je verrassen. Iedere dag is anders, en terwijl de tijd voorbij gaat komt je kind steeds weer in een andere fase. Als je “gewend” bent aan een baby, is die baby opeens een dreumes. Ben je gewend aan een kleuter, vliegt de tijd weer zo snel voorbij. Voordat je het weet zijn ze groot, die kleintjes. Dan hebben ze hun eerste vriendje/vriendinnetje, dan komen ze voor het eerst aangeschoten thuis van een feestje, dan halen ze hun diploma en voor je het weet zijn ze uit huis.

Daarom probeer ik te genieten van het mamaleven. Hoe chaotisch, ongepland, hectisch en druk het soms ook kan zijn. Je kent pas rijkdom wanneer je mama of papa bent, van iemand waarvoor jij de meest waardevolle persoon in de wereld bent. Een grotere hoeveelheid liefde voor iets bestaat dan niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s