Dingen die ik “nooit zal doen” als mama

Er zijn bepaalde dingen die mama’s doen, waarvan ik een jaar geleden zou zeggen: ‘Dat zal ik nooit doen als ik een kind heb’. Onzin dus, want sinds ik zelf mama ben betrap ik mezelf steeds vaker op “mamadingen die ik nooit zou doen”. 

‘Waarom moeten mensen altijd 100 foto’s van hun kind op Facebook en Instagram zetten? Ik ga echt niet zo irritant zijn om dagelijks een foto te uploaden, alsof iemand dat wat interesseert.’

De nummer 1 “mamadingen die ik nooit zou doen” van het lijstje. Tja, ik was er heilig van overtuigd dat ik absoluut niet heel Social Media vol zou spammen met babyfoto’s en zwangerschapsfoto’s. Maar als je nu op mijn Facebook en Instagram kijkt, zie je bijna niets anders meer. Ik moet er wel bij zeggen dat ik altijd al veel foto’s heb gemaakt en er ontzettend veel plezier uit haal, en nu ik mijn eigen supermodel heb, kan ik er al helemaal niet meer mee stoppen. Ze staat er (naar mijn mening) gewoon vaak zó leuk op, dat ik het wel moet delen. 

‘Allemaal die ouders die hun kinderen voor de tv zetten of een telefoon geven zodat ze rustig zijn, dat is toch helemaal niet goed voor zo’n kleintjes? Ik zou dat echt niet doen hoor!’

En ook daar betrap ik mezelf weer op. Soms als Lexi onrustig is zet ik haar in de bouncer voor de tv, maar dan wel met Nijntje video’s of andere baby-tv-video’s. Ze kan dan met haar speeltjes spelen en als ze die even moe is, kijkt ze vol bewondering naar de tv. De tv vindt ze vanaf het begin al interessant, zo erg dat ze er soms niet van kan slapen. Dus na een korte tijd zet ik de tv dan ook weer uit, of ze het nu leuk vindt of niet. Mijn telefoon vindt ze gelukkig (nog) niet zo interessant, alleen vaak het hoesje dat eromheen zit, of als ik haar een filmpje van haarzelf laat zien. Ik wil inderdaad nog altijd het tv kijken beperken, maar stiekem kan ik er wel van genieten hoe ze op de kleurtjes en geluiden van de tv reageert. 

‘Altijd maar die ouders die zo’n huilend kind meenemen om te gaan winkelen, kunnen ze niet zorgen dat die kleintjes rustig zijn? Of laat ze lekker thuis, het is toch zielig voor ze om overal naartoe gesleept te worden?’

Van de ene kant ben ik het nog steeds een tikkeltje eens met dit standpunt, van de andere kant weet ik nu hoe het is om een kindje te hebben en dat ze toch mee moeten gaan in jouw leven. Zo durfde ik in het begin maar heel even met Lexi te gaan wandelen, want na 10 minuten was ze het zat en begon ze te huilen. Op zo’n moment wist ik niet hoe snel ik weer thuis moest zijn. Nu kan het me steeds minder schelen, want het is en blijft een baby, en baby’s huilen nu eenmaal. Wat andere ervan denken begint me steeds minder te boeien. Toch ben ik nog niet een dagje gaan winkelen of gaan uiteten met Lexi erbij, dit omdat ze echt een hekel heeft aan drukte. Waar andere baby’s misschien door de rumoerigheid heen slapen, wordt zij er alleen maar huilerig en onrustig van. Ik wacht dus nog even tot ze iets ouder is, maar omdat ze nu naar de gastouder gaat en vaker mee op bezoek, went ze beetje bij beetje al wat meer aan een drukke omgeving. Het kan ook aan mij liggen hoor, misschien ben ik er wel te onzeker voor en voelt zij dat weer aan. 

‘Ik ga mijn kindjes later geen fopspeen geven, ze gaan vanzelf wel duimen. Dadelijk wennen ze er teveel aan, en is het elke keer huilen wanneer ze de speen niet krijgen.’

Bij ons thuis zijn we inderdaad, voor zover ik weet, allemaal zonder fopspeen groot gebracht. Vandaar dat ik hier ook een voorstander van ben. Ik kreeg in twee babypakketten een fopspeen, en nog een bij een vervroegd kraamcadeau. De speentjes had ik fijn in een doosje opgeborgen, met het idee om ze aan iemand te geven die ze wel zou gaan gebruiken. Toen Lexi een paar dagen oud was, schreeuwde ze het uit van de buikkrampjes (door haar allergie). Een avond wisten we ons geen raad meer, en hebben we mijn verloskundige gebeld om 23.30 uur. Zij gaf ons de tip om Lexi een speentje te geven, want door het zuigen op een speen zou de vertering beter moeten werken omdat er maagsap aan wordt gemaakt, daarbij zou het haar troost kunnen bieden. Even moest ik slikken, want ik wilde haar geen speen geven, maar ik wilde alles doen om haar te helpen. Dus hup, de spenendoos open en gelukkig zat er een newborn-maat fopspeen in. Uitgekookt en wel stopte we de speen in haar mondje, en het was gelijk een succes. Vanaf toen heb ik mijn mening over fopspenen maar laten varen, en nog altijd gebruiken we het speentje wanneer ze niet in slaap kan komen of heel hard moet huilen.

‘Ik ga niet teveel roze spullen en kleertjes kopen, ik hou niet eens van roze.’

Vanaf het moment dat ik wist dat ik een meisje zou krijgen, waren dit de woorden die ik tegen iedereen vertelde. En zo gezegd zo gedaan, kocht ik in het begin vooral grijze, witte en beige spullen en kleertjes. Toch kwam ik er al snel achter dat de meeste meisjescollecties vooral roze bevatten (duh, super obvious Andrea), en dus nam ik steeds meer roze mee naar huis. Er is wel een verschil voor mij tussen babyroze of oudroze, en de felle “ik-ben-een-levende-discolamp” roze kleur. Ook in Lexi’s wit met grijze slaapkamer kwamen steeds meer roze accentjes. Roze kan toch wel leuk zijn hoor, en roze kleertjes staan haar ontzettend schattig. Dus, pink it is. (Wel nog met veel grijs, wit en beige).

Dit dus om maar een paar voorbeelden te noemen. Er zullen vast nog meer van dit soort dingen voorvallen in de toekomst, maar het is wat het is. Ik kan vanalles roepen over het mamazijn, maar mama zijn is improviseren. Nu zeg ik ook weer dingen “die ik nooit zou doen” over Lexi als ze groter is, maar waarschijnlijk kan ik dat over een paar jaar ook weer terug nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s