Tips & Tricks: Sleep Training

Lexi slaapt (thank God) al vanaf de geboorte 9 van de 10 nachten door, daarmee hebben we ontzettend veel geluk. In de eerste 7 weken sliep Lexi in een wiegje op onze slaapkamer, naast ons bed. Voor mij was het fijn om te weten dat ze veilig in onze buurt was elke nacht, ik had naar mijn idee een soort van controle over de situatie. De kraamzorg had ons dan ook aangeraden om haar de eerste weken bij ons te laten slapen, omdat dit goed zou zijn voor de binding tussen ouder en kind.

 


De afgelopen maanden hebben we veel energie en tijd gestoken in het slaappatroon van Lexi, eigenlijk een beetje onbewust. Lexi slaapt al sinds de eerste week in een inbakerdoek, waardoor ze zichzelf niet wakker kan slaan met haar armpjes. De inbakerdoek werkt voor ons geweldig, al moeten we deze helaas binnen de kortste keren afschaffen omdat ons meisje nu al een tijdje kan omrollen. Nadat Lexi haar flesje kreeg, deden we een tijdje met haar knuffelen en spelen totdat ze moe werd, en dan werd ze ingebakerd en (vaak een lange tijd) in slaap gewiegd. Dit ging voor elk dutje zo, en bij de laatste fles viel ze vaak onder het drinken in slaap.

Het was ontzettend vermoeiend om telkens met haar rond te lopen, te wiegen, haar te laten tutten op een speen of op de fles en maar liedjes zingen of neurieën. Soms hadden we haar eindelijk in slaap, en zodra ze haar bedje raakte werd ze weer wakker. Zucht, ik was door dit hele ritueel vaak helemaal gesloopt aan het einde van de dag. Totdat ik laatst erover na begon te denken; hoe doet onze gastouder dat dan? Zelf 4 kindjes en 2 gastkindjes hebben, en dan ook nog Lexi in slaap proberen te krijgen? Ik besloot om haar te vragen hoe zij Lexi in slaap kreeg, en na haar antwoord kon ik mezelf wel schieten. Onze gastouder vertelde me dat ze wacht totdat Lexi moe genoeg is, dan doet ze haar in de inbakerdoek en legt ze haar in bed. Zo simpel is het, een paar minuten later slaapt Lexi meestal heerlijk uit zichzelf. 

Al die tijd dacht ik dat ik haar slapend in bed moest leggen, want de keren dat ik haar wakker in bed te legde, bleef ze naar mijn idee “te lang wakker” of begon ze te huilen. The key? Die heb ik nu uitgevonden, en dit werkt voor ons het beste:

Timing

Ontzettend belangrijk naar mijn idee, want met de juiste timing kom je al heel ver. De keren dat ik haar in bed legde en ze wakker bleef, was ze gewoon nog niet klaar om te gaan slapen, of zelfs al over haar slaap heen. Ik herkende de signalen van een moe babytje vaak pas als het al te laat was, en daar zat ik fout. Nu weet ik beter, en baker ik haar meteen in wanneer ze begint te gapen en door haar ogen te wrijven, de eerste tekenen dat ze moe is. Ik loop dan een minuutje met haar rond, praat zachtjes tegen haar zodat ze rustig is en leg haar dan in bed. Met de juiste timing valt ze dan binnen 5 minuten in slaap. 

Ritueel

Wat ook goed is voor een baby, is een slaapritueel. De één leest een boekje voor, de ander zingt een liedje en zo heeft Lexi ook haar eigen ritueel rondom het slapen. Zoals ik al zei, baker ik haar in zodra ze moe is. De tv of radio gaat even uit, zodat het rustig is om haar heen. Ik loop even met haar rond, dan leg ik haar in bed en stop ik haar in. Ik geef haar een kusje en zeg haar ‘Welterusten’. Aan haar bedje hangt een muziekknuffeltje, deze zet ik aan en dan loop ik de kamer uit. Zo doe ik het elke keer, zodat zij weet dat dit betekend dat het bedtijd is.

Now you see me, now you don’t

In het begin bleef ik vaak naast haar bedje staan of zitten. De ene keer zong ik voor haar, de andere keer bleef ik gewoon stil bij haar zitten. Het gevolg was dat ze op me bleef letten en naar me bleef lachen, waardoor ze niet in slaap kon komen. Als ik dan wegliep, ging ze huilen. Toen ik laatst een knuffel naast haar neer had gezet, bleef haar aandacht hierop gefocused, ze keek totaal niet meer naar mij. Goed, dacht ik, dan ga ik maar de kamer uit. Binnen enkele minuten ging ik terug om haar te controleren, en ja hoor, ze sliep. Het kwam dus gewoon door mij dat ze wakker bleef, en daarom laat ik haar nu elke keer focussen op haar knuffeltje, want wanneer ze mij niet weg ziet lopen, is er niks aan de hand. 

Geduld

Bijna het belangrijkste wat alle ouders moeten hebben: geduld. Toen ik net mama werd, was dit één van de dingen die ik echt moest leren. Ik heb altijd weinig geduld gehad, maar het moeder zijn heeft me hierin wel veranderd. Vooral bij het slaapritme van een baby is geduld een schone zaak. Net zoals wij volwassenen, heeft ook een baby de tijd nodig om zelf in slaap te kunnen vallen. Toen ik Lexi de eerste keren naar bed deed, ging ik bij het eerste geluidje dat ik hoorde gelijk weer naar haar toe. Ze had zo niet de kans om zelf in slaap te vallen. Na een paar keer had ik mezelf voorgenomen om minstens 10 minuten (die duren lang op zo’n moment) te wachten voordat ik weer naar haar toe zou gaan. Soms ligt ze gewoon even wat te brabbelen, en na een paar minuten is het stil en slaapt ze. Ik moet wel zeggen dat ik geen mama ben die haar baby laat huilen. Ik geloof niet dat Lexi zichzelf “in slaap huilt” en ik voel me er niet goed bij om haar dan zo eenzaam te laten liggen. Een zeurderig huiltje van een paar minuten is niet erg, ik hoor echt wel het verschil tussen verdriet en zeuren. Maar wanneer ze in paniek of uit verdriet huilt, ga ik gewoon naar haar toe om haar te troosten. Vaak kan ik haar dan 5 minuten later weer terugleggen en gaat ze heerlijk slapen.

Een ritme en ritueel creeëren met je baby is belangrijk, en daarbij ook rust. Ieder kind is anders, en zo ontstaan er natuurlijk veel verschillende manieren om een baby te laten slapen en doorslapen. Hoe je een baby laat doorslapen, weet ik niet. Lexi doet het al vanaf het begin, dus hier hebben we nooit iets aan hoeven doen. Zorg in ieder geval dat je zelf rustig bent, en je baby de tijd gunt om te gaan slapen. Denk ook niet dat het altijd hetzelfde zal gaan, maar hou in je achterhoofd dat het een baby is waarbij je in principe niets geheel kunt plannen. De ene keer zal het goed gaan, de andere keer niet. Belangrijk vind ík dat een kind zich veilig en goed voelt, dit is ook de reden dat ik mijn dochter niet laat huilen tot ze erbij neervalt (bij wijze van spreken). 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s