Postpartum confessions

Inmiddels heb ik 5 maanden de tijd gehad om mijn bevalling van eind oktober 2016 te laten bezinken. Niet alleen de bevalling zelf, maar ook mijn zwangerschap. Vaak kijk ik naar Lexi en denk ik: Wauw, jij zat gewoon in mijn buik, hoe dan!? 

Na mijn bevalling is er een geheel nieuwe wereld voor mij opengegaan. Mijn leven is 180 graden omgedraaid en voor mijn gevoel werd ik ineens in het diepe gegooid. Maandenlang heb ik me voorbereid op iets waar ik me nooit op had kùnnen voorbereiden, en dat is het moederschap. Hoewel je alle materialistische dingen wel kunt voorbereiden, is je mindset een heel ander verhaal. Je hebt een bepaalde verwachting van het ouderschap en een bepaald beeld van hoe het gaat lopen. Toch bleek het in de praktijk iets anders te gaan. 

Dingen waarvan ik wist dat ze zwaar zouden gaan worden, werden op sommige momenten zwaarder dan ik hebben kon. Toch waren er ook dingen die uiteindelijk in mijn geval veel positiever zijn uitgepakt dan ik verwacht had. Zo werd me verteld dat het krijgen van een baby mijn liefdesleven zwaar onder druk zou gaan zetten, maar ik heb mijn partner juist van zijn beste kant gezien na de geboorte van Lexi. Natuurlijk heb je minder tijd voor elkaar, dat is logisch. Maar om nou te zeggen dat mijn relatie onder druk heeft gestaan, nee, dat valt reuze mee. Ook werd me op het hart gedrukt hoe weinig slaap ik zou gaan krijgen en dat ik misschien wel 10 keer in een nacht zou moeten opstaan voor een huilende baby. Wij hebben het geluk dat Lexi doorslaapt vanaf het begin, dus ook dit was in ons geval geen issue. 

Dingen die naar mijn idee wel anders zijn gelopen dan ik had verwacht is bijvoorbeeld de tijd voor mezelf of vrienden. Het leek allemaal een eitje voordat Lexi er was, ik dacht dat ik haar overal mee naartoe zou kunnen nemen en dat ik veel meer tijd voor mezelf zou overhouden. Toch ben ik nu het merendeel van de tijd dat Lexi slaapt bezig met het huishouden en andere ditjes en datjes. Het moment dat ik even kan gaan zitten en tijd voor mezelf heb is naar mijn idee niet vaak. Tijd om met vrienden door te brengen is ook moeilijker dan ik had verwacht, zelfs genoeg contact houden met iedereen is niet meer zo simpel. Nu kun je denken dat ik overdrijf, maar dit is hoe ik het ervaar. Alles draait nu om Lexi, en er gaat ontzettend veel tijd zitten in de zorg voor haar. Ik vergeet sinds het moederschap duizend dingen, ik vergeet nog net niet om mezelf mee te nemen naar afspraken die ik gemaakt heb.

Iets waar ik ook anders van had verwacht, is mijn lichaam. Ik heb altijd wel wat geschommeld met gewicht, maar vlak voor de zwangerschap vond ik mijn lichaam gewoon mooi. Ik was gewoon slank, niets speciaals. Ik doe niet aan dieëten of sporten, dus mag ik ook niet klagen van mezelf als ik wat kilo’s bij kom. In mijn zwangerschap ben ik 11 kilo bijgekomen en eerlijk gezegd weet ik niet meer wat ik woog vlak na de bevalling. In mijn zwangerschap was ik trots op mijn figuur. Ik had naar mijn idee een mooie buik en werd ook vrijwel alleen daar dikker. In de laatste week van mijn zwangerschap (42e week) kreeg ik -waar ik al die tijd al bang voor was- striemen rondom mijn navel. Het waren er niet veel, maar ik baalde wel enorm. Ik had tijdens mijn zwangerschap gesmeerd met van allerlei goedjes die de striemen zouden tegengaan, en dan nèt een paar dagen voor mijn bevalling kwamen ze dan toch opduiken. Ze zijn nog wel zichtbaar nu, maar gelukkig maar heel minimaal. Ik schrok na de bevalling wel van mijn lichaam. Niemand had me verteld dat ik dagen erna nog steeds zwanger uit zou zien, al is dit volledig normaal. Thank God is mijn lichaam een tijdje later weer normaal uit gaan zien. Wel heb ik nog altijd een buikje, zo’n buik die niet meer helemaal in shape is geraakt nadat je dik bent geweest zeg maar. Ik heb er ook gewoon schijt aan eerlijk gezegd. Daar was het plekje waar ik een mensenleven heb laten groeien, daar was het huisje van Lexi. 

Hoe persoonlijk het ook is, ben ik er niet vies van om dit te delen. Tijdens mijn bevalling ben ik een tikkeltje ingescheurd van onder, gelukkig niet geknipt. Ik lag te chillen op mijn ruggenprik dus ik heb er helemaal niets van meegekregen, ook van het hechten niet. Toen mijn ruggenprik uitgewerkt was, besefte ik me pas wat een kermis er down under aan de gang was. Mijn god, wat een pijnlijk irriterend gebeuren was dat. Het voelde alsof iemand me daar 10 keer met een naaldhak getrapt had, met alle gevolgen van dien. De eerste dagen kon ik niet langer dan een kwartier achter elkaar staan en moest ik via 30 omwegen en een troon van kussens op de bank gaan zitten. Ik dacht dat mijn geliefde “babygaatje” nooit meer de oude zou worden. Opgelucht was ik toen die helse hechtingen er eindelijk uit waren, en de pijn volledig voorbij was. Wat een blijdschap, ik kon wel janken. Voor de mannen onder ons: nee, we zijn niet voor altijd uitgerekt. Ja, ze wordt weer de oude. Niet zo mauwen, jullie zouden niet bestaan zonder onze veelbesproken “tunnel naar het leven”. 

Uiteindelijk komt alles goed, dat heb ik zeker geleerd. Uiteindelijk wen je aan het nieuwe leven, de veranderingen die je lichaam doormaakt en de nieuwe deur die voor je open is gegaan. Ik zou het niet anders meer willen, dit is mijn leven. Postpartum liefde voor het moederschap en mijn kind. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s