Throw back: it’s a girl!

Gisteren was het precies een jaar geleden dat we erachter kwamen dat er een meisje op komst was. 

Als je me jaren geleden gevraagd had of ik het geslacht zou willen weten van mijn baby als ik zwanger zou zijn, zou ik gelijk ‘nee’ hebben gezegd. Mijn moeder wist het ook niet toen ze zwanger was van mij, ze vertelde me vaak hoe leuk het was om verrast te worden bij haar bevalling(en). Oké, if you say so mom, dan zal ik er ook wel voor kiezen om het niet te willen weten. Totdat ik daadwerkelijk zwanger werd en vanaf dag één geen leuke unisex kleertjes kon vinden, niet wist hoe ik de babykamer moest inrichten en stond te popelen om erachter te komen wat het geslacht van mijn baby was. Het maakte me eigenlijk geen reet uit, zolang hij of zij maar gezond is, dacht ik. 

Even heb ik erover gedacht om een extra echo te laten maken, eerder dan de 20e week van mijn zwangerschap. Maar goed, geduld is een schone zaak, dus ik en mijn nieuwsgierigheid hebben vrolijk gewacht tot de 20 weken echo. Ondertussen draaide mijn hoofd overuren met het bedenken van een leuke gender reveal. Eerst was het plan om een taart te laten maken, je weet wel, zo een waarvan je de dag erna naar de tandarts moet omdat ‘ie minstens 2 pakken suiker bevat, zonder de fondant mee te tellen. In die taart dan natuurlijk de kleur roze of blauw, waarmee we onszelf dan ook zouden verrassen. Pff, te weinig tijd om nog een taart te regelen, dan maar een ballon die we kapot moeten steken waarna de hele woonkamer vol ligt met roze of blauwe confetti. Nee, werd ‘m ook niet, want wie zou die confetti erin doen van tevoren? En aangezien ons net nieuwe apartement nog niet eens een bankstel erin had staan, zou het voor mensen met rugpijn een zware avond worden. Uiteindelijk heb ik wel tientallen ideeën door mijn hoofd laten spoken, die ik tot de dag van de echo niet heb uitgevoerd. Ik besloot om kaarten te laten maken met de echo foto van Lexi erop, eentje voor de toekomstige opa’s en oma’s, eentje voor de toekomstige overgroot oma’s en opa’s en eentje voor de tantes en ooms-to be. Daarbij flanste ik met behulp van Dr. Oetker een kwarktaart in elkaar, die aan de ene kant blauw was en aan de andere kant roze. Wat aardbeien over de verschrikkelijk mislukte middenlijn en joe, het feest kan beginnen.

Onderweg naar het ziekenhuis besloten we om het maar eens te worden over de jongens- of meisjesnaam. De meisjesnaam wisten we al, de jongensnaam bleef tot op de parkeerplaats van het ziekenhuis nog een raadsel. Ik had sterk het gevoel dat ik zwanger was van een jongen, waarom weet ik niet. Iedereen maakte me de kop gek erover, en aangezien een klein aantal mensen spontaan helderziend denken te zijn wanneer je zwanger bent, besloot ik me maar aan te sluiten bij deze Derek Ogilvie’s die zeiden dat het een jongen zou zijn. 

Tim was er heilig van overtuigd dat het een meisje zou worden, dus de boy-girl discussie zou dan ook eindelijk afgelopen zijn op het moment dat ik weer met mijn blote buik in de echokamer lag. Als eerste werd er gekeken naar alle belangrijke dingen die deze echo ons zou laten zien. Zit alles erop en eraan? Geen open ruggetje of hazenlip? Geen rare dingen? Nee? Oké, top. De spanning steeg toen de geneacoloog even stil bleef en zich concentreerde op whatever it was between the legs. En toen verscheen er een tekst op het scherm: “Hoera! Een meisje!” 

Oh je had Tim zijn hoofd moeten zien, had die jongen toch weer gelijk hè. Ik was zo blij dat ik het eindelijk wist, en ook zo blij dat ik een meisje zou krijgen. Ik zag het allemaal voor me; strikjes, jurkjes, roze, niet op stap mogen met jongens van papa, tampons die om onze oren vliegen in de pubertijd, poppenwagentjes, here we go!

Mijn beste vriendin, die ondertussen aan het werk was, was de eerste die het wist buiten ons. We zijn haar op gaan zoeken, hebben haar verrast met de echo foto’s en lieten daarna een hyper, jankend, en ontzettend blij persoon achter. Daarna zijn we met taart nummer 1 naar mijn familie gereden, waar we met behulp van mijn kaarten vertelden dat we een meisje kregen. Hierna was Tim zijn familie aan de beurt. Geen groot feest, geen poespas, maar wel een heus festival in mijn hart. Arme bankrekening, vanaf toen ging het shoppen wel heel snel. 

Eindelijk wist ik hoe ik mijn bolle buik kon aanspreken, en dat was met de naam Lexi. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s