De aanhouder wint

Lexi is een makkelijke baby, waarschijnlijk heb ik dit al meerdere malen gezegd. We zijn gezegend met een vrolijk, tevreden kind die niets liever wil dan de hele dag spelen. ‘Oh, die slaapt vanavond als een roosje’, hoor ik vaak. Ja, dat denken wij ook elke dag opnieuw, en zo was het voorheen ook. 

Inmiddels is Lexi 8 maanden oud, vol energie en levenslust. Ze probeert van alles, zoekt haar grenzen op en daagt ons uit. Dat ze een pittig karakter heeft is ons nu wel duidelijk geworden, een extrovert minimensje die graag contact legt met de mensen (en met name kinderen) in haar omgeving. Aandacht komt ze niet tekort, maar als ze even geen aandacht krijgt dan vraagt ze er wel om. De periode waarin we nu zitten is een periode waarin we ogen en handen tekort komen. Ze kruipt ongelofelijk snel, gaat overal aan staan en verplaatst zich “lopend” daar waar ze zich vast kan houden. Klimmen is ook een vak op zich, vooral tegen de rugleuning van onze banken. Schreeuwend van plezier, lachend en brabbelend brengt Lexi haar dagen door. Overdag doet ze nog twee dutjes, de ene keer lang en de andere keer kort. Haar laatste dutje vindt meestal later in de middag plaats, en duurt vrijwel altijd korter dan haar eerste dutje. Een normaal patroon, zou je zeggen, totdat ze avond aanbreekt. 

Voorheen hadden we wat meer structuur in Lexi’s slaap- en eetpatroon. We hadden een ritme, waarbij Lexi altijd rond dezelfde tijden wakker werd, eten kreeg en weer ging slapen. Dit ritme is gone kan ik je zeggen, sinds twee weken geleden is er iets veranderd aan Lexi, het kan een sprongetje zijn, want er is duidelijk iets veranderd in haar emotionele ontwikkeling. Wanneer ik haar achterlaat bij opa en oma of op het kinderdagverblijf is er niets aan de hand, ik neem afscheid van haar en kan vertrekken zonder dat mevrouw een kik geeft. Thuis is dit een ander verhaal; vertrek ik naar een andere kamer, begint ze steeds vaker te huilen. Als ze op de grond zit kruipt ze als een gek achter me aan om me niet uit het oog te verliezen, en zolang ze me ziet is er niets aan de hand. Pas wanneer ze niet bij me kan blijven, wordt ze verdrietig of zelfs boos. Dat deze periode aan zou breken is me al eerder verteld, ik dacht altijd dat het wel mee zou vallen. Bij Tim is haar gedrag anders, misschien omdat ze weet dat hij anders op haar reageert dan ik, maar dat ik meer thuis ben en bij haar ben zal ook meespelen. Inmiddels wordt ze soms wat verlegen, drukt ze zich dicht tegen me aan als vreemden haar van dichtbij benaderen of wendt ze haar hoofd even af. Ze doet dit niet vaak, maar het is nu een aantal keer voorgekomen. Natuurlijk is het normaal, je kindje groeit en leert het verschil tussen bekende gezichten en onbekende gezichten. Ze kan zelfs eenkennig worden, ook daar hou ik rekening mee. 

Even terug naar het slaappatroon, want deze staat nu in een directe verbinding met Lexi’s nieuwe gedrag. Overdag leg ik haar in bed wanneer ze moe is, ze vindt het niet fijn als ik weg loop, maar één á twee minuten nadat ik haar kamer verlaten heb is alles weer goed en gaat ze na wat gebrabbel of soms meteen slapen. ‘S avonds is dit een ander verhaal, ze wil dan absoluut niet alleen achtergelaten worden in haar slaapkamer. Hoe moe ze ook is, ze kan de slaap niet vatten als we niet bij haar zijn. Rond 20.30 uur of 21.00 uur krijgt ze haar laatste fles, waarbij ze meestal niet meer in slaap valt. Een aantal weken geleden viel ze altijd in slaap bij deze fles, en werd ze slapend in bed gelegd waar ze doorsliep tot de volgende ochtend. Op dit moment is bedtijd een chaotisch en vermoeiend moment voor ons alle drie, vooral voor Lexi. Ze vecht eindeloos tegen haar slaap om maar niet alleen te zijn, en door het continue in bed- uit bed gebeuren raakt ze uiteindelijk over haar slaap heen. We hebben al het een en ander geprobeerd; een boekje voorlezen voor het slapen, een liedje zingen, haar lievelingsknuffel mee in bed, de tv uit tijdens en na haar laatste fles, weglopen uit haar kamer maar wel tegen haar blijven praten, op een afstand in haar kamer blijven terwijl ze in bed ligt, zelfs tegen onze principes in haar iets langer laten huilen dan we gewend zijn. Niets helpt, Lexi heeft a hard time falling asleep. Er zit niets anders op dan accepteren dat dit een periode is die uiteindelijk weer voorbij gaat. Ze kán alleen in slaap vallen, dat deed ze voorheen ook, ze heeft het er nu alleen even moeilijk mee. Ergens is het zo schattig dat ze graag bij ons wil zijn, dat ze het niet fijn vindt als we weglopen. Van de andere kant is het vermoeiend, vooral emotioneel. Het is zielig voor haar, en weten dat zij verdriet heeft doet veel met mij. Voor haar is het ook vermoeiend, want na zo’n lange dag waarin ze zoveel indrukken op doet en zo actief speelt doet het haar goed om lekker te slapen. Nu slaapt ze door alle chaos soms pas om 23.00 uur, heel soms zelfs later. Haar hele ritme is in de war geschopt, in de ochtend slaapt ze soms veel te lang door en wanneer we haar vroeg wakker maken is ze na haar eerste fles weer doodmoe. Ze heeft haar slaap hard nodig, daarom zullen we blijven proberen om haar die rust te geven. Als ze dan al niet wil gaan slapen, proberen we haar omgeving en haarzelf wel rustig te houden. Als Lexi eenmaal in slaap is gevallen slaapt ze ook gewoon door tot de volgende ochtend. Het probleem ligt bij het in slaap vallen, waar ze steeds om onze aandacht vraagt. Je weet wat ze zeggen; “de aanhouder wint”, en zelfs Lexi weet dit. Ze weet ergens echt wel dat papa en mama haar komen halen als ze hard genoeg haar best doet. Soms maakt ze er zelfs een spel van. 

Hoe dan ook is het een lastige periode die vraagt om veel geduld en innerlijke rust. Je maakt het jezelf alleen maar moeilijker wanneer je gestresst raakt, dat is mijn ervaring. Je baby voelt het aan als jij ongeduldig en onrustig bent en je bereikt er dan ook niets mee. 

Baby’s hebben tientallen fases waar je als gezin doorheen moet, fases waarin het belangrijk is dat jij er voor je baby bent. Voor je kindje zijn deze fases frustrerend, het enige waar ze dan naar verlangen is geborgenheid, een beetje extra liefde van papa en mama.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s