Hoe ik mijn bevalling heb ervaren

In het begin van mijn zwangerschap kreeg ik vaak de vraag of ik al bang was voor de bevalling. Mijn antwoord was altijd hetzelfde: ‘Nee, dat duurt nog zo lang, daar maak ik me echt nog niet druk over.’ 

Naarmate mijn bevalling steeds dichter in de buurt kwam, veranderde mijn gedachte erover steeds meer. Mijn buik groeide flink en ik kon me uiteindelijk niet meer voorstellen dat er binnen de kortste keren een mensje uit mijn “down under” zou moeten komen. Ik gruwelde bij de gedachte, vooral omdat ik verschillende horrorverhalen had gehoord over bevallingen. Dat vind ik nog het ergste van alles; dat er mensen zijn die zulke verhalen vertellen aan vrouwen die nog moeten bevallen. Van gebroken heupen tot bijna-dood ervaringen, ondraaglijke pijn en inscheuren tot aan je poophole. Het zweet brak me uit als ik eraan dacht dat dit ook mijn verhaal zou kunnen worden.

Gelukkig is al die horror mij bespaard gebleven. Een dag voordat ik ingeleid zou worden moest ik wederom naar het ziekenhuis voor een CTG. Met een CTG worden de harttonen van jou en de baby gemeten, en tegenlijkertijd ook eventuele weeën. Aangezien ik in de 42e week van mijn zwangerschap zat en ik al eerder complicaties had gehad tijdens mijn zwangerschap, moest ik om de zoveel dagen aan de CTG. Naast elke CTG werden er ook echo’s gemaakt om te kijken of er nog genoeg vruchtwater in mijn baarmoeder zat, helaas was dit bij de laatste echo niet het geval. Onze baby liep gevaar als ze niet zo snel mogelijk gehaald zou worden en daarom mochten we het niet langer uitstellen; ik moest diezelfde dag nog worden ingeleid. 

We zijn naar huis gereden om onze spullen te halen, want de komende nacht zouden we doorbrengen in het ziekenhuis. Toen we terugreden naar het ziekenhuis drong het pas echt tot me door; de eerstvolgende keer dat we naar huis zouden gaan, zouden we niet meer met zijn tweeën zijn. Dat moment waar ik wekenlang over had gegoogled, waar ik bang voor was maar tegenlijkertijd ook zo naar uitkeek was eindelijk aangebroken. In de avond werd ik ingeleid, er werd een ballonkatheter ingebracht om te zorgen dat ik ontsluiting zou krijgen, want ik had nog geen ene millimeter. Het inbrengen van dat onding ging niet zonder slag of stoot. Na een aantal mislukte pogingen van een verpleegster werd er dan toch maar een gynaecoloog erbij geroepen, thank God. Hem lukte het in één keer, en we mochten terug naar onze kamer. Op dat moment was ik eigenlijk niet bang meer, ik had me erbij neergelegd dat er niets anders op zat dan afwachten en moedig zijn. Daarbij was me verteld geworden dat ik gewoon lekker kon gaan slapen, en er de volgende ochtend iemand zou komen om te kijken of ik al wat ontsluiting zou hebben. Wel kon ik buikpijn krijgen, maar dan mocht ik een paracetamol innemen of om een kruik vragen.

Slapen kon ik niet, de adrenaline gierde door mijn lijf en in bed liggen was al langer oncomfortabel door mijn bolle buik. Een aantal uur later kreeg ik buikpijn, die steeds heftiger werd. Ik had inmiddels al een paracetamol en een kruik gekregen, maar de pijn werd er niet minder op. De pijn straalde uit naar mijn rug en kwam met vlagen, zo erg dat ik ervan ging ijsberen door de kamer en me vast moest houden aan het bed om de steken op te vangen. Ik dacht even aan weeën, maar mij was niet gezegd dat dit nu al kon. Ik weet nog dat ik mijn moeder en beste vriendin een app stuurde: ‘Als ik nu al door de grond ga, hoe pijnlijk moeten de weeën dan wel niet zijn!’ Uiteindelijk trok ik het niet meer, ik liet een verpleegster komen en maakte Tim wakker die al uren lag te slapen. 

En ja hoor, 4 centimeter ontsluiting. Het waren  al die tijd dus toch weeën geweest. Toen ik onder de douche ging staan om mijn weeën beter op te vangen besefte ik me dat het nu heel dichtbij kwam, mijn bevalling was begonnen en er was geen terugweg meer. Tijdens mijn weeën was ik stil, in mezelf gekeerd en probeerde ik rustig te blijven. Mijn verloskundige had me op het hart gedrukt om kalm te blijven, zodat ik de weeën beter aan zou kunnen en de bevalling sneller zou verlopen. Ik was zen, maar van de andere kant ook gefrustreerd omdat ik genoeg had van de pijn. Ik had om een ruggenprik gevraagd, maar het zou nog anderhalf uur duren voordat een anesthesist beschikbaar was die mij van mijn pijn kon verlossen. Dat anderhalf uur vond ik het zwaarste deel van mijn hele bevalling. Ik kreeg een weeënstorm, dus er zat geen enkele pauze meer tussen mijn weeën. Wat een verlossing was het toen ik eindelijk mijn ruggenprik kreeg, ik was zo opgelucht. 

Terug in de kamer waar ik zou gaan bevallen bleek dat ik al 8 centimeter ontsluiting had. ‘Ga nog maar even slapen, we komen over twee uur weer kijken of je meer ontsluiting hebt.’ Slapen my ass. Ik bekeek voor het eerst sinds uren mijn gezicht, en schrok me kapot. Mascara everywhere, maar dan ook echt OVERAL. Je kon door de mascara de Andrea niet meer zien, Jezus zeg. Slapen, nee. Gezicht wassen, ja. En ik zou mezelf niet zijn als ik niet ook nog om eten zou vragen, dus dat deed ik. Het broodje gezond van 18.00 uur was er al uitgekomen, maar dat mocht de pret niet drukken. Er werd me nog gezegd: ‘Bevallende vrouwen eten niet zeggen ze, het is misschien beter als je gewoon wat drinkt’, het kon me een worst wezen. 2 crackers en een facial wash later kreeg ik ineens het gevoel dat ik moest poepen. Ik wist dat dit maar één ding kon betekenen: persdrang. We hebben die “zusterbel” ongeveer kapotgedrukt, maar er kwam maar niemand. Uiteindelijk kreeg ik zelfs weer pijn, en op dat moment kwam er iemand binnen. Ik werd gecontroleerd en ja hoor, ik was meer dan klaar om te gaan persen, Lexi’s hoofdje was al te zien. 

Door de ruggenprik voelde ik geen enkele pijn tijdens het persen, wel was ik helemaal op. Ik had al meer dan 24 uur niet meer geslapen dus er was niet veel energie meer over. Het persen duurde voor mijn gevoel maar 5 minuten, terwijl het in werkelijkheid een half uur heeft geduurd (wat alsnog snel is voor een eerste bevalling). Toch was dit het meest intense moment van de bevalling, omdat er zoveel in je omgaat op dat moment. Je weet dat je bijna verlost bent van de bevalling, je gebruikt al je kracht en laatste energie omdat je weet dat je zo het mooiste moment van je leven gaat meemaken. De geboorte van mijn dochter is een moment dat ik nooit zal vergeten, bijna onbeschrijfelijk. 

Toen ik mijn ogen opende en naar Lexi keek, schoot ik vol. Haar eerste huil was een geluid dat als muziek in mijn oren klonk. Nog voordat iemand haar op mijn borst kon leggen, pakte ik haar zelf vast en heb ik haar met eigen handen op mijn borst gelegd. Alles was vergeten, precies zoals ze zeggen. Alle pijn die ik uren had gehad, hoe moe ik was en de wereld om me heen vergat ik. Lexi had geen huidsmeer op haar lijfje, haar huid was zelfs een beetje droog. Een van de eerste dingen die me opviel, was dat ze ontzettend veel op Tim leek. Na Lexi’s geboorte moest ik nog een tijdje ik het ziekenhuis blijven, aangezien Lexi en ik beide wat koorts hadden door de ruggenprik. Ook de uren na Lexi’s geboorte zijn vlug voorbij gegaan, net zoals de bevalling voor mijn gevoel. 

Vroeg in de avond mochten we naar huis, samen met ons kleine meisje. Wat een apart gevoel is het om je kindje voor het eerst mee naar huis te nemen, en ineens een gezin vormt. De dag na mijn bevalling keek ik alle foto’s terug die tijdens mijn bevalling genomen zijn, wat bij mij veel emoties heeft losgemaakt. Ik vond het nogal heftig om te zien, terwijl Tim mij vertelde dat hij het totaal niet als heftig heeft ervaren. Achteraf had ik het niet anders gewild, ergens ben ik nog altijd blij dat ik ben ingeleid, gewoon omdat ik op dat moment wist dat ik moest gaan bevallen. Ook ben ik blij dat ik de keuze heb gemaakt om een ruggenprik te nemen, zodat ik niet nog uren pijn zou hoeven lijden. Mijn bevalling heeft in totaal zo’n 10 uur geduurd, wat niet lang is voor een eerste bevalling. Het persen ging snel en er zijn geen complicaties opgetreden waar ik zo bang voor was. 

Voor mij geen horrorverhaal, maar een ervaring waarvan ik kan zeggen: ‘Ik zou het zo weer doen’. In tegenstelling tot mijn zwangerschap was mijn bevalling erg relax, en ik ben zo dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. 

Een gedachte over “Hoe ik mijn bevalling heb ervaren

  1. huisjeboompjebaby2017 zegt:

    Bizar hé, hoe je lichaam dit toch zomaar even doet! Ik kijk gelukkig ook heel positief terug op de bevalling. Hetgeen waar ik het meeste bang voor was, was een ruggenprik ( voor de weeën , dus ook automatisch bang voor keizersnee) en ingeknipt worden. Hier was ik écht bang voor. Gelukkig allemaal niet aan de orde geweest. Eigenlijk was het de bedoeling te bevallen in het ziekenhuis, maar omdat mijn bevalling zo snel ging hebben we dit niet gehaald. In 3 uurtjes tijd inclusief weeën is ons mannetje ( eerste kindje) geboren met een zwangerschap van 39+5 weken. Ik heb na de bevalling toen hij op mijn buik lag denk ik wel 20x gezegd dat dit echt ons zoontje was, en zo van ons! haha. Kan nog van dat moment genieten! En ja, ook ik zou het zo weer doen!

Laat een reactie achter op huisjeboompjebaby2017 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s