Closing chapter one

Over iets meer dan een maand vieren we Lexi’s eerste verjaardag en sluiten we haar babyperiode af. Mijn eerste jaar als mama is dan ook ten einde gekomen, en daarom blik ik nu alvast terug op deze heftige maar vooral bijzondere periode. 

Mama worden was iets waar ik als klein meisje al over droomde, en waarvan ik naarmate ik ouder werd nog steeds wist dat ik het wilde. Ik kom zelf uit een groot gezin, hielp vaak mee met het zorgen voor mijn jongere broertje en zusje en kon niet wachten tot ik in de toekomst voor mijn eigen kroost mocht zorgen. Die tijd is eerder gekomen dan gepland, maar toen ik Lexi voor het eerst in mijn armen hield was ik gelukkiger dan ooit. 
Het eerste jaar als moeder heeft enorm veel emoties in mij losgemaakt. In het begin heb ik het moederschap vaak als zwaar ervaren, en nog steeds kan ik op momenten zeggen dat het niet “een eitje” is. De verantwoordelijkheid die het ouderschap met zich meedraagt is denk ik wel de grootste verantwoordelijkheid ooit. Een baby verzorgen, beschermen, begeleiden en liefhebben vergt ontzettend veel energie van je, zelfs onbewust. De eerste maanden na Lexi’s geboorte was ik doodmoe, niet omdat zij weinig sliep, want ze liet ons vrijwel elke nacht doorslapen, maar omdat ze kampte met verschillende allergieën die ervoor zorgde dat ze het uitschreeuwde van de buikkrampjes na het voeden. Ook mijn mindset speelde een grote rol in mijn vermoeidheid. Ik was flink aan het ontzwangeren, en dat hormonen op zijn zachts gezegd vervelend zijn heb ik inmiddels wel ondervonden. Een tijdje heb ik er doorheen gezeten en drukte ik mijn gevoelens weg totdat de emmer uiteindelijk overliep. Ik was emotioneel, onzeker, uitgeput en vergat vaak om tijd voor mezelf te nemen. Ze zeggen wel eens: “het begint allemaal bij jezelf”, daar zit een grote kern van waarheid in. Wat in mijn hoofd afspeelde was de boosdoener voor mijn vermoeidheid, en toen ik na een tijdje leerde om dit te accepteren en dingen los te laten, viel er een enorme last van mijn schouders. 

Tijdens de kraamtijd ben ik veel bezig geweest met het verwerken van mijn emoties en de struggle die ik heb gehad tijdens mijn zwangerschap. Het onverwacht zwanger raken, een woning zoeken, een woning leefbaar maken, voorbereiden op de komst van een baby en de complicaties wat betreft mijn zwangerschap verwerkte ik allemaal in deze periode. Niet zo gek ook dus, dat ik hierdoor èn door de komst van Lexi overspoeld werd door emoties. 

Toen mijn verlof voorbij was en ik weer begon met werken, had ik gelukkig niet veel tijd nodig om te wennen. Ik vond het eigenlijk wel fijn om weer te werken, meer onder de mensen te komen en even andere gesprekken te voeren dan alleen babytalk. Lexi ging een tijdje naar een gastouder en daarna zijn we overgestapt naar een kinderdagverblijf, waar ze het ontzettend naar haar zin heeft. Ook opa en oma passen regelmatig op, en hier zijn we nog altijd erg dankbaar voor. Ik heb sinds Lexi’s geboorte niet meer dan 4 dagen per week gewerkt, meestal zelfs maar 3 dagen, en dit werkt prima voor mij. Aangezien Tim 6 á 7 dagen in de week werkt en naar school gaat, vind ik het belangrijk dat ik er wèl kan zijn voor het grootste deel van de tijd. 

Het afgelopen jaar heb ik Lexi zien opgroeien van een ienie-mini-baby tot een kindje dat bijna zonder onze handen vast te houden kan lopen, een kindje dat zelf kan eten en de hele dag wil spelen. Een kindje dat sociaal is, lekker in haar vel zit en zichzelf iedere dag opnieuw weer uitdaagt. Een kindje waar mijn hart van overspoelt, elke keer als ik naar haar kijk. Er zijn zoveel ontwikkelingen geweest in het afgelopen jaar, zoals ik Lexi dingen geleerd heb, heeft zij mij misschien nog wel meer geleerd. Hoewel het begin van mijn moederschap soms donkere dagen heeft gekend, schijnt nu constant de zon. Ik ben eindelijk ontzwangerd, nog steeds vaak moe, maar intens gelukkig. Mama worden is niet zomaar iets, je leert jezelf kennen en het leert je volwassen en verantwoordelijk te zijn. Het leert je te multitasken, geduld te hebben en prioriteiten te stellen. Het is soms zwaar, natuurlijk, maar het is het mooiste wat er is. Ook heb ik veel respect gekregen voor mama’s met een fulltime baan en alleenstaande moeders, jezus, hoe doen jullie dat? Ik ben zo blij dat ik Tim heb, die mij altijd heeft gesteund en geholpen en die een liefdevolle vader is voor zijn dochter.

Een aantal dingen die ik in mijn eerste jaar als mama heb geleerd is dat:

–  Kraamverband en snoezige kanten slipjes niet samengaan, de boxers van je vriend wel

– Het verschonen van een luier een olympische sport wordt wanneer je baby zich kan draaien, zitten and what not

– Uitslapen tegenwoordig slapen tot 7.30 uur in de ochtend betekent

– Poepluiers ONMIDDELIJK in de container moeten voordat het hele huis naar een vers bemest weiland ruikt

– Ik teveel babykleding in maat 50/56 heb gekocht

– Douchen of naar de wc gaan hetzelfde is als een kleine vakantie

– Mama’s twee handen hebben waarmee ze de was doen, een kind vasthouden, de fles geven en hun teennagels lakken op hetzelfde moment

– Baby’s echte bikkels zijn. Dan weer ziek, dan weer een prikje, dan 10 keer onderuit gaan, het leed dat doorkomende tandjes heet, diareetje hier, terugkomend melkje daar, niemand snapt je, iedereen zit aan je, dit mag niet, dat mag niet. En hoor je ze ooit klagen? NEE.

–  Je soms niet kunt wachten tot je even alleen bent, en als het zover is, mis je je kind. Ugh, the struggle

– Je altijd een dubbelcheck moet doen in de luiertas voordat je vertrekt met je baby, voordat je dingen zoals luiers, billendoekjes, de fles of zelfs de hele tas vergeet. Ja, dit is mij overkomen

– Huilen oké is, het liefst nog samen met je baby, is wel zo gezellig 

– Het advies van dokters altijd “de temperatuur in de gaten houden en anders een zetpilletje toedienen” is. ‘Ja maar mijn kind ligt op sterven’, ‘Kijk het even aan en anders mag je altijd terug bellen’. MAN! 

– Bepanthen zalf de ultieme oplossing is, ook voor je eigen arme huidje

– Babysokken uitgetrokken worden, hartje winter of niet

– De ruggenprik een van de beste keuzes is die ik in 2016 heb gemaakt

– Als je voor het eerst “Mama” wordt genoemd door je baby, je er het liefst een feestje voor wilt geven. 

En zo kan ik nog wel een eeuwigheid doorgaan. Nog één ding dat ik geleerd heb tijdens dit eerste jaar als mama, is dat moederliefde groeit. Bij elke mijlpaal, elke dag, elk moment met je kleintje bloeit er weer wat op tussen jou en je baby. Moederliefde stopt nooit met groeien, je zult nooit meer zo trots zijn op iemand dan op je kind(eren) of op de naam “mama” wanneer je jezelf zo mag noemen. 

Ik hou onvoorwaardelijk van Lexi en van het moederschap. What a year, op naar de volgende! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s